zaterdag 25 maart 2017

ZATERDAG it,s SOULTIME! with ARETHA FRANKLIN! Happy Birthday!!


Aretha Louise Franklin
(Memphis (Tennessee), 25 maart 1942) is een Afro-Amerikaanse gospel-, soul- en R&B-zangeres

video
Respect
Als kind zong zij met haar zusters, Carolyn and Erma, in de baptistenkerk waar haar vader dominee was. Haar eerste plaatopnames maakte ze toen ze 14 jaar oud was. Aretha Franklin werd ontdekt door John Hammond en sloot een contract met Columbia Records.


video
Chains of Fool
Begin jaren zestig maakte ze een paar liedjes die populair werden, met name "Rock-a-bye Your Baby with a Dixie Melody". Op 3 januari 1987 werd zij de eerste vrouw die een plaats kreeg in de Rock and Roll Hall of Fame.

video
Begin jaren tachtig lijkt het alweer voorbij met haar carrière, totdat ze een cover maakt van de Doobie Brothers-hit 'What A Fool Believes'. Vlak daarna is ze te bewonderen in de klassieke John Belushi-muziekfilm 'The Blues Brothers'. Het duurt daarna nog zeven jaar voordat ze de hitlijsten weer haalt, maar dat doet ze dan ook met de gigantische hit 'I Knew You We're Waiting For Me', een duet met George Michael die wekenlang nummer 1 stond in de Top 40. Het nummer werd geschreven door Simon Climie van Climie/ Fisher. In 1994 zong ze nog 'A Deeper Love' voor de bioscoopkraker Sister Act

vrijdag 24 maart 2017

TOM RUSH

Tom Rush (Geb.8 February 1941, in Portsmouth, New Hampshire) is een erkend folk en blues singer/ songwriter.

video
Child Song(1970)
Prachtig lied en mooie sfeerbeelden uit de jaren 70

Rush's impact op de Amerikanse muziekscene is onbetwistbaar.Hij was een van de belangrijke figuren in de folkwereld in de jaren '60.Ook bij de folkrevivals in de jaren '80 en '90 was hij zeer betrokken .Zijn muziek was van invloed op vele artiesten,James Taylor vertelde aan Rolling Stone, "Tom was not only one of my early heroes, but also one of my main influences." Country music ster Garth Brooks zei dat Rush zeer belangrijk is geweest voor zijn muzikale carriere. Zijn eerste platen bevatten veel werk van Joni Mitchell, Jackson Browne en James Taylor.


video
Driving Wheel
Staat op een van mijn eerste LP,s het driedubbele verzamelalbum van Electra ,'Fill Your Head with Rock'

Tom Rush begon zijn muzikale loopbaan begin jaren '60 in de buurt van Boston waar hij ook studeerde De Club 47 was het vlaggenschip van de Folkscene en Tom was daar regelmatig te vinden.Hij trad daar regelmatig op en leerde veel van de legendarische artiesten die daar kwamen spelen.Tegen de tijd dat hij afgestudeert was had hij al twee platen opgenomen.
  video
Tom Rush & Emmylou Harris

Rush heeft een talent voor het componeren van prachtige liedjes .Vele van deze songs zijn echte klassiekers geworden en worden door een nieuwe generatie artiesten zeer gewaardeerd.Typerend voor zijn veelzijdigheid is dat zijn songs folk hits, country hits, heavy metal en rap hits zijn geworden

  video
No Regrets werd een hit in de versie van The Walker Brothers

In de vroege jaren 70s, folk werd meer folk-rock en Rush besloot op te gaan treden met een vijf koppige band.Eindeloze promotie en televiesieoptredens ,interviews, en plaatopnames in een een tijdsbestek van vijf zeer succesvolle jaren eisten zijn tol en Tom Rush besloot zich een tijd terug te trekken op zijn boerderij in New Hampshire.

Rush kwam terug in 1981,een uitverkochte Symphony Hall in Boston De tijd was niet van invloed geweest op Tom,s muziek en het publiek sloot hem weer in haar armen .

video
Urge for Going een van mijn favoriete Joni Mitchell songs,dit is een hele mooie uitvoering.

Tom Rush had het gevoel dat zijn publiek geintresseerd was in zijn oude en nieuwe muziek,en creeerde een muzikaal podium ( net als Club47 in de '60) om samen op te treden met gevestigde en nieuwe artiesten.In 1982 probeerde hij het uit in The Symhony Hall in Boston. De show werd een groot succes en de Club 47 series was geboren Artiesten als Bonnie Raitt en Emmylou Harris traden er op en ook de toen nog onbekende namen als o.a Alison Krauss en Mark O' Connor deden mee

In 1999 bracht Columbia/Legacy eenTom Rush verzamel album uit met een overzicht van zijn muziek uit 1962 tot heden. De titel "The Very Best of Tom Rush: No Regrets", inclusief een nieuwe Tom Rush compositie "River Song," met als gasten Grammy winnaars Shawn Colvin en Marc Cohn.

video
Remember Song, een lied voor mannen van mijn leeftijd,erg herkenbaar

Een live CD, "Trolling for Owls" uitgebracht in 2003 door Tom's NIGHTLIGHT RECORDINGS bevat hoogtepunten uit zijn vele optredens,inclusief sommige van zijn verhalen die hij tijdens die optredens verteld.
"How I Play (some of) My Favorite Songs", een DVD uitgrbracht in 2005 door Homespun Tapes

Vandaag aan de dag leeftTom Rush in Wyoming, als hij niet aan het toeren is.
Hij doet wat hij het liefste doet ,liedjes schrijven en optreden....

 Discography
(** Starred items are available from our Music Store online. For song selections see the complete discography.)

Judy Collins' Wildflower Festival - DVD - 2005 **
How I Play (some of) My Favorite Songs - DVD - Homespun - 2005 **
Trolling for Owls - Nightlight Recordings - 2003 **
Live at Symphony Hall, Boston - Varèse-Saraband - 2001 **
Merrimack County/Ladies Love Outlaws - re-release - BGO - 2001
The Very Best of Tom Rush: No Regrets - Columbia/Legacy - 1999 **
Tom Rush/Wrong End of the Rainbow - re-release - BGO - 1997
Work in Progress - limited-edition cassette - Night Light - 1994
Tom Rush: Blues, Songs and Ballads - re-release - Fantasy - 1989 **
Tom Rush: Late Night Radio - Night Light - 1984
Tom Rush: New Year - Night Light - 1982 **
The Best of Tom Rush - Columbia - 1975
Ladies Love Outlaws - Columbia - 1974
Merrimack County - Columbia - 1972
Wrong End of the Rainbow - Columbia - 1970
Tom Rush - Columbia - 1970 **
Classic Rush - Elektra - 1970
The Circle Game - Elektra - 1968 **
Take a Little Walk with Me - Elektra - 1966 **
Tom Rush - Elektra - 1965 **
Blues, Songs and Ballads - Prestige - 1963
Got a Mind to Ramble - Prestige - 1963
Tom Rush at the Unicorn - Night Light - 1962

http://www.tomrush.com/




donderdag 23 maart 2017

Ellen Shae & Band - "Finest Lovin 'Man "/ "Come To Me"(Bonnie Raitt)

"Songs Of The Heart" Regelmatig zijn er onder deze naam muzikale thema avonden in De Spot in Middelburg.Diverse muzikanten uit de wijde omgeving vertolken nummers van een uitgekozen artiest of band.Ik zag Bob Dylan,Ry Cooder ,Townes van Zand,Leonard Cohen,Gillian Welsch, en vele,vele anderen al voorbij zien komen .Ik heb altijd bijzonder veel respect voor de uitvoerende artiesten ,die met weinig repetitie, al prachtige nummers zo mooi weten uit te voeren.Deze avond was de beurt aan Bonnie Raitt en Lowell George.

    Foto Nico van Rooyen
Van L naar R. David Egter van Wissekerke - Jeroen t,Gilde- Theo de Koning-Tom Manks - Ellen Shae -Gait Klein Kromhof - Ruben Mol  .

video
     Finest Lovin Man (album Bonnie Raitt) film by Jaap van Visvliet.

 Finest Lovin Man komt van het debuutalbum van Bonnie Raitt dat werd uitgebracht in 1971. Het is opgenomen in een verlaten zomerkamp op Enchanted Island, een eiland op Lake Minnetonka, ten westen van Minneapolis. Vier nummers werden live opgenomen, omdat ze een meer spontaan en natuurlijk gevoel in de muziek wilden leggen, schrijft Raitt in een opmerking op het album, volgens haar een gevoel dat meestal verdwijnt wanneer muzikanten hun opnames steeds opnieuw kunnen doen totdat het perfect is.



Come To Me (album "Luck Of The Draw") film by Jaap van Visvliet

Luck of the Draw is het elfde album van Bonnie Raitt, dat werd uitgebracht in 1991. Nadat ze vier Grammy Award-nominaties had ontvangen voor het album Nick of Time, trok Raitt zich terug in Noord-Californië om te werken aan Luck of the Draw.
 Het album werd commercieel nog succesvoller dan Nick of Time, er werden zeven miljoen exemplaren verkocht, en er kwamen veel hits uit voort. De critici waren ook allemaal positief, sommigen noemden Luck of the Draw zelfs haar beste album.

 
     album"Bonnie Raitt"

 
    album "Luck of the Draw"

woensdag 22 maart 2017

Eddie James "Son" House, Jr.

                                                          (foto Dick Waterman)
Eddie James "Son" House, Jr. (21 Maart 1902– 19 October 1988) was een Amerikaanse blues zanger en gitarist. House had een specifieke manier van gitaarspelen,
erg ritmies en meestal op de slide guitar, zijn zang was erg beinvloed door de gospel muziek

video
Death Letter

Son House is geboren in Riverton ,vlakbij Clarksdale,Mississippi.
Op 7 jarige leeftijd bracht zijn moeder hem naar Tallula,Louisiana nadat zij ouders gescheiden waren.De jonge SonHouse werd lid van de Baptisten kerk en begon op 15 jarige leeftijd een carriere als prediker.Hij raakte echter ook geinteresseerd in de bluesmuziek,dit zeer tegen de zin van zijn kerkgemeenschap,die dat allemaal maar zondige muziek vond.Hij leerde zichzelf gitaarspelen en keerde terug naar Clarksdale.

video
Down hearted blues

Omstreeks 1942 begon hij samen te spelen Charley Patton, Willie Brown, Robert Johnson, Fiddlin' Joe Martin, en Leroy Williams in de buurt van Robinsonville, Mississippi en het noorden van Memphis, Tennessee .
In 1943 vertrok hij naar Rochester, N.Y. om te werken bij de New York Central Railroad.Hij werkte daar tot 1964 .
video
Forever on my Mind

Toen de blues weer populair werd in de sixties begon SonHouse weer op te treden. Hij speelde op blues en folkfestivals in Washington, Philadelphia, en Newport . Hij begon ook weer platen op te nemen in Engeland (met Stephan Grossman)

video
John the Revelator
Traditional , in deze versie van Son House uit1965 refereert hij aan zijn religieuze achtergrond en komt ook de prediker in hem weer naar boven.

video
Levee Camp Blues
Bob Groom een muziekjournalist uit Engeland beschreef een optreden van Son House inDe De Montfort Hall in Leicester, Englandals volgt in Blues World magazine:
It is difficult to describe the transformation that took place as this smiling, friendly man hunched over his guitar and launched himself, bodily it seemed, into his music. The blues possessed him like a 'lowdown shaking chill' and the spellbound audience saw the very incarnation of the blues as, head thrown back, he hollered and groaned the disturbing lyrics and flailed the guitar, snapping the strings back against the fingerboard to accentuate the agonized rhythm. Son's music is the centre of the blues experience and when he performs it is a corporeal thing,

video
Yonder comes the Blues
Son House's opgenomen werk valt in 4 catogorien te verdelen
9 songs opgenomen in in 1930 voor Paramount Records, 78 toeren.Veel van deze opnamen waren twee songs met de zelfde naam b.v "My Black Mama" part 1 en 2.
Alan Lomax's niet-commerciele opnames ("Library of Congress Sessions") in 1941 en 1942 ,in totaal 19 songs.
Studio opnames uit 1965 die later werden herontdekt.
Live opnames uit deze periode.
video
Paul Butterfield BluesBand,Son House,Mike Bloomfield,een beetje vage ,maar wel unieke beelden.
Paul op zijn best ,Mike Bloomfield en Son House geven ieder hun mening over ''The Blues''

                                            Foto Guiseppe Pino)
In de jaren 70 kreeg Son House problemen met zijn gezondheid.Af en toe trad hij nog wel op maar tok zich toch geleidelijk terug uit de muziekwereld
Hij overleed in Detroid,Michigan op 19 October 1988 .

dinsdag 21 maart 2017

The Rolling Stones & The Originals (1)


In het begin van hun carriere stonder er veel r& b en rock & roll nummers uit de vijftiger jaren op het repetoire van de Stones. Hieronder een paar voorbeelden....

video
You better move on
video
Arthur Alexander (10 mei 1940 – 9 Juni,1993),geboren in born in Sheffield, Alabama, was
mischien wel een van de grootste sterren uit de Amerikaanse country soul scene. Jason Ankeny, muziekcriticus voor Allmusic, vertelde ,Alexander was een echte"country-soul pioneer" en om onbegrijpelijke redenen onbekend bij een groot publiek.
video
Little Red Rooster
video
Little Red Rooster is een blues song geschreven door Willie Dixon en op de plaat gezet door Howlin' Wolf (Chess Records 1804) in 1962. het nummer staat ook op zijn tweede album Howlin' Wolf. De Rock and Roll Hall of Fame plaatste het op de lijst van 500 songs die de rock _ roll gevormd heeft. De single is opgenomen Chicago met: Howlin' Wolf (vocals, Guitar), Johnny Jones (piano), Hubert Sumlin (guitar), Willie Dixon (bass), en Sam Lay (drums)

video
Not fade Away
video
"Not Fade Away" is een song geschreven door Buddy Holly en Norman Petty en uitgevoerd door Holly; Het ritme van de song is een klassiek voorbeeld van de Bo Diddley beat. Crickets drummer Jerry Allison sloeg het ritme op een kartonnen doos.Het nummer werd voor het eerst opgenomen in Clovis,New Mexico in 1957. Het was ook de laatste song die Buddy die avond speelde voor zijn fatale vliegtuigongeluk.

video
Suzi Q

Dale Hawkins (geboren als Delmar Allen Hawkins op 22 Augustus , 1936 in Goldmine, Louisiana) is een pioneer Americaaanse Rock singer, songwriter, en rhythm guitarist die ook wel de architect van de swamp rock boogie word genoemd (Een andere rockabilly pionier Ronnie Hawkins is zijn neef).
In 1957 speelde Hawkins in Shreveport, Louisiana clubs.Zijn muziek was sterk beinvloed door de nieuwe rock and roll style van Elvis Presley en het gitaargeluid van Scotty Moore. Hawkins mengde dat met de zware blues sound van zwarte artiesten uit Louisiana voor zijn swamp-rock klassieker Susie Q. Vriend en toekomstig Rock and Roll Hall of Famer James Burton zorgde voor de typische riff and solo van dit nummer. Ook dit nummer is gekozen als een500 numers die de rock &roll gevormd hebben. The Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs that Shaped Rock and Roll.


video
Thats how strong my love is
video
Het nummer is geschreven door een ziekenhuis broeder uit Memphis, Roosevelt Jamison.
Het is voor het eerst opgenomen door O.V Wright op een klein lokaal label.
Ook Otis Redding nam het nummer op vlak voor zijn eerste Top 40 hit I,ve Been Loving You To Long



zondag 19 maart 2017

Chuck Berry - Wee Wee Hours

Charles Edward Anderson Berry (St. Louis, Missouri, 18 oktober 1926 - St. Charles, Missouri, 18 maart 2017)R.I.P
 
 Charles Edward Anderson "Chuck" Berry (born October 18, 1926) is an American guitarist, singer and songwriter, and one of the pioneers of rock and roll music. With songs such as "Maybellene" (1955), "Roll Over Beethoven" (1956), "Rock and Roll Music" (1957) and "Johnny B. Goode" (1958), Berry refined and developed rhythm and blues into the major elements that made rock and roll distinctive, with lyrics focusing on teen life and consumerism and utilizing guitar solos and showmanship that would be a major influence on subsequent rock music.
video
"Wee Wee Hours" is a song composed and recorded by Chuck Berry in 1955. Originally released as the B-side of Berry's first single "Maybellene", it went on to become a hit, reaching #10 in the Billboard R&B chart.
The song is a twelve-bar blues that has been described as "a slow, sensuous blues featuring some exceptional piano from Johnnie Johnson".[2] "Wee Wee Hours" was on Berry's original audition tape submitted to Leonard Chess in hope of landing a recording contract with the Chess label. Although it seemed like a good fit with the record company's blues roster, Chess was even more interested in the song that became "Maybellene", the song that launched Berry's career as a rock 'n' roll star.
Berry often performed the song live and it is included on the 1969 Chuck Berry Live in Concert album and in the 1987 film Hail! Hail! Rock 'n' Roll with Eric Clapton.

vrijdag 17 maart 2017

James Henry Cotton (July 1, 1935 – March 16, 2017)

James Henry Cotton (July 1, 1935 – March 16, 2017)[1] was an American blues harmonica player, singer and songwriter, who performed and recorded with many of the great blues artists of his time and with his own band. He played drums early in his career but is famous for his harmonica playing.
Cotton began his professional career playing the blues harp in Howlin' Wolf's band in the early 1950s.[3] He made his first recordings in Memphis for Sun Records, under the direction of Sam Phillips. In 1955, he was recruited by Muddy Waters to come to Chicago and join his band. Cotton became Waters's bandleader and stayed with the group until 1965.[4] In 1965 he formed the Jimmy Cotton Blues Quartet, with Otis Spann on piano, to record between gigs with Waters's band. He eventually left Waters to form his own full-time touring group. His first full album, on Verve Records, was produced by guitarist Mike Bloomfield and vocalist and songwriter Nick Gravenites, who later were members of the band Electric Flag.[5]
In the 1970s, Cotton played harmonica on Waters's Grammy Award–winning 1977 album Hard Again, produced by Johnny Winter.(wikipedia)

 
Slow Blues

World-renowned blues harmonica master James Cotton, whom Rolling Stone called, “One of the greats of all time, burning with brilliant virtuosity,” died on March 16, 2017 of pneumonia at St. David’s Medical Center in Austin, Texas. He was 81. His overwhelmingly powerful harmonica playing was one of the iconic sounds of the blues. He toured worldwide for over 60 years.

James Cotton // Photo Credits: Paul Natkin









woensdag 15 maart 2017

Mavis Staples(feat. Ry Cooder) - We,ll Never Turn Back



We'll Never Turn Back is the eleventh studio album by American gospel and soul singer Mavis Staples, released April 24, 2007 on ANTI- Records. Recorded in 2007 and produced by roots rock and blues musician Ry Cooder, it is a concept album with lyrical themes relating to the African-American Civil Rights Movement of the 1950s and 1960s.
From the moment that Roebuck “Pops” Staples befriended Martin Luther King in the early ‘60s, the Staple Singers’ brand of gospel developed an explicitly political edge. They recorded church music spiked with righteous anger (like the funk standard “Why Am I Treated So Bad”); or redemption songs that were as political as they were spiritual, like their 1972 US chart-topper “I’ll Take You There” (complete with sly anti-Nixon digs like “Ain’t no smiling faces/Lying to the races”). (UNCUT)


Down In Mississippi (JB Lenoir)

 Now, seven years after Pops’ death, his daughter Mavis continues that tradition with “We’ll Never Turn Back”, an album of ‘60s civil rights anthems. It’s produced and musically directed by Ry Cooder, and like Cooder’s recent album “My Name Is Buddy”, it investigates the flipside of the American dream – the America of radical protest and collective action. (UNCUT)



Eyes On The Prize (Trad.)

Original versions of these songs can be found on various Smithsonian Folkways compilations: Staples says the aim was “to upgrade them”. Not all of it works – here “We Shall Not Be Moved” is reduced to a dreary pub blues workout (UNCUT)



We Shall Not Be Moved (Trad)

But elsewhere it succeeds brilliantly. “Eyes On The Prize” and the title track become thrilling slices of southern-fried funk which recall Dr John’s “Walk On Gilded Splinters”. (UNCUT)


In the Mississippi River (M Jones)

JB Lenoir’s “Down In Mississippi” is given a haunting, Afrocentric edge by Ladysmith Black Mambazo, while Ry Cooder’s wobbly, steel-bodied guitar is the perfect counterpoint to “Jesus Is On The Main Line”. (UNCUT)    



This Little Light Of Mine (Ry Cooder.Trad.)
 
   If Mavis’s voice has become rather ragged in the higher register, her clarity and phrasing are still perfect. “In The Mississippi River”, a shocking, “Strange Fruit”-type dirge about lynch mob victims being dredged from the water, sees Staples growling the story, while ‘60s veterans The Freedom Singers provide luscious harmonies. (UNCUT)
          


99 & 1/2 (Ry Cooder.Mavis Staples.Trad.)

  All round, it’s a successful fusion of tradition and modernism. As Rutha Harris’s high-pitched howl takes on the disembodied quality of a rave sample, it’s hard not to be won over by the project’s eerie majesty.  (UNCUT)


My Own Eyes (D.Bartlett.Mavis Staples.Ry Cooder)

UNCUT: How has your voice changed over the years?
MAVIS STAPLES: Obviously, I can’t sing some of the high notes – a lot of songs I’ve had to sing in a lower key. Pops always said “make it plain” and I’ve always tried to do that, You have to pronounce the words clearly to tell the story.(UNCUT)


Turn Me Around (Trad.)

 “We Shall Overcome” is notable by its absence…
Yes. I think the Civil Rights struggle moved on. After years of Dr King’s leadership, we were no longer at the bottom. “We’ll Never Turn Back” had a much stronger resonance for African Americans. (UNCUT)



We,ll Never Turn Back (Bertha Gober)

  How does Ry Cooder compare with Prince as a producer?
They’re different types of genius! When Prince produced two albums of mine in the 1980s he was rarely with me in the studio. But Ry does things like we did back in Muscle Shoals, with all the singers and musicians playing together. Sometimes, with Ry, I could hear touches of Pops. It’d hear some stray guitar lick and it’d send a shiver up my spine. (UNCUT)



I,ll Be Rested (Ry Cooder..Joachim Cooder.Mavis Staples)

 The Washington Post's Bill Friskics-Warren shared a similar sentiment in his review, writing "Staples reinvests… with the moral authority to speak to social and economic injustices that persist today" and "rarely have 'remakes' sounded so tonic or inspired". The album received an A rating from the Boston Herald, which wrote "In the course of celebrating a landmark, Staples and Cooder make one of their own". We'll Never Turn Back also received perfect ratings from The Independent and NOW magazine.[6][16] LA Weekly's Ernest Hardy gave it a rave review and lauded the album's sound, writing "Powerfully raw, suggestive blues is the foundation of the CD, but that root allows the collaborators to sprawl through other genres, reminding you of the connections between them all — blues and gospel, spirituals and jazz"

 

Jesus On The Mainline (Mavis Staples.Trad.)

Ry Cooder -  guitar, mandolin, arranger, producer,Joachim Cooder - percussion, arranger, producer,
Mike Elizondo -  bass, piano.Betty Fikes - background vocals,Rutha Harris -background vocals,
Jim Keltner - drums,Ladysmith Black Mambozo - background vocals,Charles Neblett - background vocals,


The Freedom Singers

 The Washington Post's Bill Friskics-Warren shared a similar sentiment in his review, writing "Staples reinvests… with the moral authority to speak to social and economic injustices that persist today" and "rarely have 'remakes' sounded so tonic or inspired". The album received an A rating from the Boston Herald, which wrote "In the course of celebrating a landmark, Staples and Cooder make one of their own". We'll Never Turn Back also received perfect ratings from The Independent and NOW magazine.[6][16] LA Weekly's Ernest Hardy gave it a rave review and lauded the album's sound, writing "Powerfully raw, suggestive blues is the foundation of the CD, but that root allows the collaborators to sprawl through other genres, reminding you of the connections between them all — blues and gospel, spirituals and jazz".




The Washington Post's Bill Friskics-Warren shared a similar sentiment in his review, writing "Staples reinvests… with the moral authority to speak to social and economic injustices that persist today" and "rarely have 'remakes' sounded so tonic or inspired". The album received an A rating from the Boston Herald, which wrote "In the course of celebrating a landmark, Staples and Cooder make one of their own". We'll Never Turn Back also received perfect ratings from The Independent and NOW magazine.[6][16] LA Weekly's Ernest Hardy gave it a rave review and lauded the album's sound, writing "Powerfully raw, suggestive blues is the foundation of the CD, but that root allows the collaborators to sprawl through other genres, reminding you of the connections between them all — blues and gospel, spirituals and jazz".


We'll Never Turn Back was named one of the best albums of 2007 by several music writers and publications, including PopMatters (number 11) and The Austin Chronicle (number five). The album was ranked number 48 on Rolling Stone magazine's list of the Top 50 Albums of 2007. Los Angeles Times columnist Todd Martens named We'll Never Turn Back the second best album of the year,[and Greg Kot of the Chicago Tribune ranked it number one on his list of the best albums of 2007.


The spiritual home of great rock music. Classic interviews, in-depth new album reviews, essential news stories, live reviews, films, DVDs and much more.
http://www.uncut.co.uk/